Në zemër të fshatit Tërnoc qëndron krenar një ndër objektet më të vjetra dhe më të çmuara të zonës – mulliri i Tërnocit. Me një histori që shtrihet mbi 130 vite, ky mulli nuk është vetëm një vend ku bluhet gruri, por një dëshmi e gjallë e bashkëjetesës dhe punës së përbashkët ndërmjet komuniteteve shqiptare dhe serbe.
Në fillimet e tij, mulliri ishte pronë e përbashkët e një shqiptari dhe një serbi – një fakt që tregon se edhe në kohë më të vështira, njerëzit dinin të punonin bashkë, të ndanin përgjegjësitë dhe të ndërtonin diçka që do t’u shërbente brezave të ardhshëm. Mulliri u ndërtua me mund, me mjete të thjeshta dhe me përkushtim të madh, duke u bërë shpejt një pikë kyçe për jetën ekonomike dhe shoqërore të fshatit.
Sot, këtë traditë e vazhdon Arben Salihu, trashëgimtari i familjes që për dekada me radhë e ka mbajtur gjallë këtë pasuri të rrallë. Arbeni është rritur mes gurëve të mullirit dhe zhurmës së kokrrave që bluajnë, duke mësuar që në fëmijëri vlerën e punës, durimit dhe respektit për të kaluarën. Me përkushtim e dashuri për zanatin, ai jo vetëm që kujdeset për funksionimin e mullirit, por edhe për ruajtjen e atmosferës së tij autentike.
Në këtë mulli nuk vijnë vetëm banorët e Tërnocit, por edhe nga fshatra përreth – shqiptarë dhe serbë – që e njohin vlerën e këtij vendi dhe e respektojnë punën që bëhet aty. Mulliri është kthyer në një vend takimi, ku njerëzit përveç se bluajnë drithërat, ndajnë fjalë të mira, kujtime të vjetra dhe ndonjë gotë çaji në pritje të radhës së tyre. Shpesh thuhet me humor: “Nëse do të dish çfarë ndodh në fshat – shko në mulli!”
Arbeni tregon me mall për kujtimet e të parëve të tij – për ditët kur mulliri punonte pa pushim dhe fshatarët rrinin me orë të tëra për të pritur radhën, duke ndezur zjarrin dhe duke folur për jetën. Ai ndjen përgjegjësi të madhe që ta ruajë këtë trashëgimi dhe shpreson që një ditë edhe fëmijët e tij do ta ndjekin këtë rrugë.
Mulliri i Tërnocit është më shumë se një objekt i vjetër pune – ai është një simbol i bashkëpunimit, i durimit dhe i një kulture që i ka dhënë rëndësi miqësisë dhe bashkëjetesës. Në një kohë kur gjithçka ndryshon me shpejtësi, ky mulli qëndron si një monument i heshtur, por i gjallë, që dëshmon se trashëgimia e përbashkët mund të jetë ura më e fortë që lidh njerëzit me njëri-tjetrin.
