Ballina Blog Faqe 3

Ambasadori i Mbretërisë së bashkuar pritet për vizitë në KKSh

Kryetari i Këshillit Kombëtar Shqiptar, Enkel Rexhepi me ka pritur sot për vizitë Ambasadorin e Mbretërisë sëbashkuar, njoftimi i plotë :

𝐌𝐢𝐫𝐞̈𝐩𝐫𝐢𝐭𝐚 𝐦𝐞 𝐤𝐞̈𝐧𝐚𝐪𝐞̈𝐬𝐢 𝐀𝐦𝐛𝐚𝐬𝐚𝐝𝐨𝐫𝐢𝐧 𝐞 𝐌𝐛𝐫𝐞𝐭𝐞̈𝐫𝐢𝐬𝐞̈ 𝐬𝐞̈ 𝐁𝐚𝐬𝐡𝐤𝐮𝐚𝐫

Sot, në ambientet e Këshillit Kombëtar Shqiptar në Bujanoc, patëm kënaqësinë të presim Ambasadorin e Britanisë së Madhe(Mbretërisë së Bashkuar) në Beograd, Sh.T.z. Edward Ferguson, gjatë vizitës së tij në Luginën e Preshevës.

Në këtë takim, diskutuam mbi sfidat me të cilat përballen shqiptarët në komunat e Preshevës, Bujanocit dhe Medvegjës, me theks të veçantë në fushat e

Pasivizimit të adresave dhe ndikimit të tij në të drejtat qytetare,
Diskriminimit në punësim në institucionet publike,
Mungesës së përfaqësimit adekuat në nivelet republikane,
Mungesa e teksteve mësimore për shkollat e mesme dhe sfidat në arsim,
Mungesa e gatishmërisë nga institucionet në respektimin e gjuhës shqipe si gjuhë zyrtare në Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë. Si dhe nevojën që Qeveria serbe të ndjekë shembujt e shteteve fqinje si Malin e Zi dhe Maqedoninë e Veriut në zgjidhjen e çështjes për llejimin dhe e përdorimin zyrtar të flamurit dhe simboleve kombëtare.

Poashtu potencuam nevojën urgjente për zbatimin e Planit 7 – Pikësh nga ana e Qeverisë në Beograd, si mekanizëm për avancimin e të drejtave kolektive të shqiptarëve, të cilin vet ajo e ka nënshkruar si dokument!
E kjo do duhej të fillonte me realizimin në plotni të Planit Aksional për integrimin e shqiptarëve në institucionet publike republikane 2023-2026, i përpiluar dhe mbështetur nga vet ministritë përkatëse.

Vlerësuam interesimin dhe angazhimin e Britanisë së Madhe , për të ndjekur nga afër zhvillimet në Luginë, si dhe rëndësinë që ka mbështetja e institucioneve ndërkombëtare është shpresa jonë e vetme në avancimin e të drejtave të njeriut dhe të pakicave.

Këshilli Kombëtar Shqiptar do të vazhdojë të jetë një adresë për dialog dhe përfaqësim dinjitoz të interesave të shqiptarëve në Luginën e Preshevës.

Deputeti Kamberi takon Ambasadorin e BE-së në Serbi

Takim me Ambasadorin e Bashkimit Evropian🇪🇺 në Serbi, SH.T. Emanuele Giaufret

Sonte pata kënaqësinë të marr pjesë në një darkë pune me Ambasadorin e Bashkimit Evropian në Serbi, Shkëlqesinë e Tij Emanuele Giaufret.

Gjatë bashkëbisedimit tonë, diskutuam gjerësisht për sfidat, pengesat dhe vështirësitë me të cilat përballen përpjekjet tona për avancimin e pozitës së shqiptarëve në Luginën e Preshevës.

Theksova se Bashkimi Evropian dhe vlerat perëndimore mbeten opsioni i vetëm dhe aspirata strategjike e shqiptarëve të Luginës dhe se procesi i integrimit të Serbisë në BE duhet të kalojë përmes respektimit dhe avancimit të të drejtave të pakicave kombëtare.

Informova Ambasadorin për ngecjen e vazhdueshme në zbatimin e Planit 7- pikësh, si dhe për mbylljen e dyerve të institucioneve shtetërore për integrimin e shqiptarëve.

Vura në dukje neglizhencën sistematike të shtetit ndaj përfshirjes së shqiptarëve në institucionet publike, veçanërisht në polici, dhe ngrita shqetësimin për vazhdimin e praktikës së pasivizimit të adresave të shqiptarëve.

Këto janë fenomene që cenojnë të drejtat elementare të qytetarëve tonë, prandaj asistenca ndërkombëtare për evitimin e këtyre problemeve dhe avancimin e pozitës së shqiptarëve është e domosdoshme.

Në fund faleminderova ambasadorin për angazhimin e tij të vazhdueshëm dhe i dëshirova mirëseardhje në vizitën e tij të radhës në Luginë të Preshevës!

Kryetari Pajaziti pret në takim delegacionin e OKB-së

Vizitë e rëndësishme për Bujanocin: Takim me Koordinatoren e Përhershme të OKB-së dhe përfaqësuesin e UNHCR-it

Sot patëm nderin dhe kënaqësinë të mirëpresim në Bujanoc Koordinatoren e Përhershme të Kombeve të Bashkuara në Serbi, znj. Matilde Mordt, si dhe përfaqësuesin e UNHCR-it në Serbi, z. Sofian Agjalli.

Kjo vizitë përfaqëson një mbështetje të rëndësishme për komunën tonë dhe është dëshmi e interesimit të organizatave ndërkombëtare për sfidat dhe perspektivat e zhvillimit në rajonin tonë.

Në një atmosferë konstruktive dhe bashkëpunuese, diskutuam një sërë çështjesh me rëndësi strategjike për komunën e Bujanocit dhe banorët e saj.

Ndër temat kryesore ishin: zgjidhja e çështjes së qytetarëve: procesit i diplomave dhe dokumentacioni tjetër civil, përfshirja dhe integrimi i plotë i qytetarëve shqiptarë në institucionet shtetërore, menaxhimi dhe rregullimi i deponisë komunale në funksion të mbrojtjes së ambientit, si dhe modernizimi i sistemit të ndriçimit publik, që është pjesë e agjendës sonë për zhvillim të qëndrueshëm dhe rritje të sigurisë publike.

Vlerësoj lart vullnetin dhe gatishmërinë e përfaqësuesve të Kombeve të Bashkuara për të ndihmuar komunën tonë përmes mbështetjes teknike, asistencës institucionale dhe projekteve të përbashkëta që kanë për qëllim përmirësimin e cilësisë së jetës për të gjithë qytetarët, pa dallim.

Komuna e Bujanocit mbetet e përkushtuar ndaj bashkëpunimit me institucionet ndërkombëtare dhe vendore, duke i dhënë prioritet dialogut, përfshirjes dhe zhvillimit të qëndrueshëm.

Falënderoj znj. Mordt dhe z. Agjalli për vizitën dhe përkushtimin e treguar, me shpresë që bashkëpunimi ynë do të thellohet edhe më tej në të ardhmen,- ka shkruar Pajaziti në postimin e tij.

Delegacioni i grave nga Bujanoci pjesëmarrës në forumin për Gratë, Paqen dhe Sigurinë

Me ftesë të Presidentes së Republikës së Kosovës, znj. Vjosa Osmani, një delegacion i grave nga Komuna e Bujanocit, i kryesuar nga shefja e kabinetit të kryetarit të komunës, Albulena Osmani, po merr pjesë në Forumin Ndërkombëtar për Gratë, Paqen dhe Sigurinë që po mbahet në Prishtinë.

Ky forum, i cili është organizuar nën udhëheqjen e Presidentes Osmani, ka filluar me pritjen zyrtare të të ftuarve dhe pritet të sjellë mbi 30 panele diskutimi me më shumë se 150 folës nga mbi 45 shtete të botës, përfshirë presidentë, ministra, përfaqësues të organizatave ndërkombëtare dhe aktivistë të shquar.

Pjesëmarrja e përfaqësueseve nga Bujanoci në këtë ngjarje të rëndësishme është një dëshmi e përkushtimit të komunës për avancimin e rolit të grave në shoqëri, si dhe një hap i rëndësishëm drejt fuqizimit të zërit të grave në procese vendimmarrëse dhe në ndërtimin e paqes dhe sigurisë në nivel lokal e rajonal.

Përmes këtij forumi, Kosova rikonfirmon angazhimin e saj për avancimin e agjendës për gratë, paqen dhe sigurinë, duke u shndërruar në një shembull të mirë për gjithë rajonin në nismat që promovojnë barazinë gjinore dhe përfshirjen aktive të grave në jetën publike dhe politike.

Zanatlitë që nuk shlyhen në qytetin e Preshevës – duart e arta të së kaluarës

Zanatlitë që nuk shlyhen në qytetin e Preshevës – Kujtesë për duart e arta të së kaluarës

Në qytetin e vogël por të pasur me histori të Preshevës, kujtesa për mjeshtrit e vjetër nuk shuhet kurrë. Ata janë dëshmia e gjallë e një kohe kur çdo punë bëhej me dorë, me përkushtim dhe me shpirt. Edhe pse teknologjia dhe globalizimi kanë ndryshuar mënyrën e jetesës, disa emra të zanatlive të dikurshëm jetojnë ende në kujtimet e qytetarëve dhe në rrëfimet e pleqve.

Në çdo qoshe të Preshevës, dikur dëgjoheshin zhurmat e çekanëve të farkëtarëve, aroma e këpucëve të reja nga rrobaqepësit e këpuctarët, dhe shkëlqimi i arit nga duart e argjendarëve mjeshtër. Të gjithë këta zanatli, me punën e tyre të ndershme dhe mjeshtërinë e rrallë, kanë lënë gjurmë të pashlyeshme në kujtesën kolektive të qytetit.

Këta janë disa nga emrat e zanatlive që nuk harrohen në Preshevë:
Rrobaqepësi – një ikonë e elegancës mashkullore në Preshevë, i njohur për kostumet e qepura me dorë.
• Jahja Veliu -Këpuctari – që la pas vetes jo vetëm këpucë të qëndrueshme, por edhe një reputacion të ndershmërisë dhe korrektësisë.
• Sevdije Agushi – Janepunuese , duart e saj krijuan jane që trashëgohen edhe sot nga brezat.
• Nuredin Musahu – zdrukthtar, me mjetet dhe veglat e punes, ishte simbol i burrërisë tradicionale.
Nehat Haziri- Ëmbëltorist dhe Ibrahim Shabani- Teneqepunues.

Këta emra – dhe shumë të tjerë – nuk janë vetëm mjeshtra zanatesh. Ata janë pjesë e identitetit të qytetit, të një kulture të punës që mbështetej në nder, mjeshtëri dhe respekt. Brezat e rinj ndoshta nuk i kanë takuar, por është detyrë e jonë që t’i kujtojmë dhe t’u japim vendin që meritojnë në historinë lokale.

Sot, kur shumë nga këto zanate rrezikojnë të zhduken, është koha për reflektim: A duhet t’i harrojmë këto profesione dhe emra që ndërtonin qytetin me duart e tyre? Apo duhet të gjejmë mënyra për t’i ruajtur, përmes tregimeve, muzeve lokalë, apo nxitjes së të rinjve që të mësojnë nga mjeshtrit e fundit?

Presheva ka qenë gjithmonë një vend i punës, i nderit dhe i zanateve. Le ta ruajmë këtë frymë, duke nderuar ata që ndërtuan themelet e saj – zanatlitë që nuk shlyhen

“After the Silence” – Një film i fuqishëm nga të rinjtë për shëndetin mendor

Premiera emocionuese u mbajt më 27 maj në Bujanoc

Një mesazh i fuqishëm mbi shëndetin mendor u dha në premierën e filmit “After the Silence”, një projekt i realizuar nga të rinjtë e iniciativës Healing Circle, të mbështetur nga British Council dhe i monitoruar nga shoqata Beyond.

Filmi trajton sfidat e heshtura që shumë të rinj përjetojnë çdo ditë, duke nxitur vetëdijesim, empati dhe biseda të hapura për shëndetin mendor. Nëpërmjet tregimeve reale dhe emocioneve të sinqerta, After the Silence fton publikun të reflektojë dhe të kuptojë se kujdesi për shëndetin mendor nuk është dobësi, por forcë.

Premiera u mbajt më 27 maj në Bujanoc, në një atmosferë të ngrohtë dhe mbështetëse. Të pranishmit patën mundësi të ndajnë përvoja personale dhe të lidhen me mesazhin e thellë të filmit. Pas shfaqjes, pati diskutime të hapura dhe emocione të sinqerta nga publiku.

Ka filluar sinjalizimi i rrugëve dhe parkingjeve në Bujanoc dhe fshatra përreth

Në një postim në rrjetin social fb kryetari Arber Pajaziti ka njoftuar për fillimin e një projekti me rendesi të vecant per çeshtjen e infrastruktures rrugore:

Kemi filluar me shënjimin e vijave sinjalizuese për parkingje dhe rrugë në qytetin e Bujanocit, me qëllim të rritjes së sigurisë dhe përmirësimit të qarkullimit të automjeteve dhe këmbësorëve. Ky proces do të vazhdojë edhe nëpër fshatra, duke përfshirë të gjitha zonat e Komunës sonë.

Gjithashtu, do të krijohen hapësira të reja për parkingje, për të lehtësuar parkimin dhe për të zvogëluar bllokimin e rrugëve. Në të njëjtën kohë, do të bëjmë ndryshimin e kahjeve të disa rrugëve, duke i kthyer nga dykahëshe në njëkahëshe, për të rritur sigurinë dhe për të shmangur trafikun e tepërt në disa akse.

Mulliri i Tërnocit -Dëshmi e historisë dje traditës

Në zemër të fshatit Tërnoc qëndron krenar një ndër objektet më të vjetra dhe më të çmuara të zonës – mulliri i Tërnocit. Me një histori që shtrihet mbi 130 vite, ky mulli nuk është vetëm një vend ku bluhet gruri, por një dëshmi e gjallë e bashkëjetesës dhe punës së përbashkët ndërmjet komuniteteve shqiptare dhe serbe.

Në fillimet e tij, mulliri ishte pronë e përbashkët e një shqiptari dhe një serbi – një fakt që tregon se edhe në kohë më të vështira, njerëzit dinin të punonin bashkë, të ndanin përgjegjësitë dhe të ndërtonin diçka që do t’u shërbente brezave të ardhshëm. Mulliri u ndërtua me mund, me mjete të thjeshta dhe me përkushtim të madh, duke u bërë shpejt një pikë kyçe për jetën ekonomike dhe shoqërore të fshatit.

Sot, këtë traditë e vazhdon Arben Salihu, trashëgimtari i familjes që për dekada me radhë e ka mbajtur gjallë këtë pasuri të rrallë. Arbeni është rritur mes gurëve të mullirit dhe zhurmës së kokrrave që bluajnë, duke mësuar që në fëmijëri vlerën e punës, durimit dhe respektit për të kaluarën. Me përkushtim e dashuri për zanatin, ai jo vetëm që kujdeset për funksionimin e mullirit, por edhe për ruajtjen e atmosferës së tij autentike.

Në këtë mulli nuk vijnë vetëm banorët e Tërnocit, por edhe nga fshatra përreth – shqiptarë dhe serbë – që e njohin vlerën e këtij vendi dhe e respektojnë punën që bëhet aty. Mulliri është kthyer në një vend takimi, ku njerëzit përveç se bluajnë drithërat, ndajnë fjalë të mira, kujtime të vjetra dhe ndonjë gotë çaji në pritje të radhës së tyre. Shpesh thuhet me humor: “Nëse do të dish çfarë ndodh në fshat – shko në mulli!”

Arbeni tregon me mall për kujtimet e të parëve të tij – për ditët kur mulliri punonte pa pushim dhe fshatarët rrinin me orë të tëra për të pritur radhën, duke ndezur zjarrin dhe duke folur për jetën. Ai ndjen përgjegjësi të madhe që ta ruajë këtë trashëgimi dhe shpreson që një ditë edhe fëmijët e tij do ta ndjekin këtë rrugë.

Mulliri i Tërnocit është më shumë se një objekt i vjetër pune – ai është një simbol i bashkëpunimit, i durimit dhe i një kulture që i ka dhënë rëndësi miqësisë dhe bashkëjetesës. Në një kohë kur gjithçka ndryshon me shpejtësi, ky mulli qëndron si një monument i heshtur, por i gjallë, që dëshmon se trashëgimia e përbashkët mund të jetë ura më e fortë që lidh njerëzit me njëri-tjetrin.

Elez Ramadani – Farkëtari i përkushtuar i Bujanocit

Elez Ramadani – Farkëtari i Përkushtuar i Bujanocit

Në qytetin e vogël të Bujanocit, një emër që është bërë sinonim i punës së ndershme dhe mjeshtërisë së rrallë është ai i Elez Ramadanit. Që nga mosha 18-vjeçare, Elezi i është përkushtuar zanatit të farkëtarit – një profesion që kërkon forcë fizike, durim dhe një përpikëri të jashtëzakonshme. Për më shumë se disa dekada, ai ka qëndruar pranë zjarrit dhe çekiçit, duke formuar me duart e veta vegla të domosdoshme për bujqësinë dhe jetën e përditshme të njerëzve të qytetit dhe fshatrave përreth.

Ajo që e bën Elezin të veçantë është jo vetëm aftësia e tij për të prodhuar sakica të forta dhe të qëndrueshme, por edhe mënyra se si i qaset punës – me respekt, përkushtim dhe ndershmëri. Për të, çdo vegël pune është më shumë sesa një objekt – është një vepër që duhet të zgjasë, t’i shërbejë pronarit me besnikëri dhe të bartë në vetvete vlerat e një mjeshtri të vërtetë.

Ai njihet gjerësisht si farkëtari më i përgjegjshëm dhe më i besueshëm. Klientët i drejtohen jo vetëm për mjeshtërinë e tij, por edhe për këshilla të vlefshme mbi veglat e punës dhe përdorimin e tyre. Në një kohë kur shumë profesione tradicionale janë duke u zhdukur, Elez Ramadani është shembulli më i mirë i ruajtjes së një zanati të lashtë dhe i një njeriu që e kryen punën me dashuri dhe përkushtim të rrallë.

Punishtja e tij e vogël në Bujanoc është bërë një vend i njohur për cilësinë dhe korrektësinë. Ai nuk ka nevojë për reklama të mëdha – fjala e mirë dhe puna e ndershme e kanë ndërtuar reputacionin e tij. Breza të tërë kanë përdorur veglat që ai ka farkëtuar, dhe shumë të rinj frymëzohen nga shembulli i tij i punës dhe karakterit.

Shtatë ditë të javës, Elezi qëndron pranë zjarrit, me duart e nxira nga tymi dhe hiri, por me shpirt të pastër e mendje të kthjellët. Çdo goditje e çekiçit mbi hekurt është një kujtim nga e kaluara, një thirrje për të mos e harruar traditën, dhe një shpresë për të ardhmen. Veglat që ai prodhon nuk janë thjesht mjete, por pjesë të jetës së përditshme për qindra familje që merren me bujqësi në zonë

Elez Ramadani nuk është thjesht një farkëtar. Ai është një mjeshtër i jetës, një trashëgimtar i një tradite të vyer, dhe një figurë e respektuar në komunitetin e tij.

Ruzhdi Bektashi – Zëri i një tradite të lashtë

Në një cep të heshtur të qytetit, te Presheves, larg zhurmës së teknologjisë moderne, ende dëgjohet trokitja ritmike e çekiçit mbi aluminin. Është zëri i një tradite të lashtë që nuk pranon të shuhet. Këtu punon mjeshtri Ruzhdi Bektashi – ai që me durim dhe pasion i jep jetë tepsive të trasha, saçave të pjekjes, daulleve të pjekjes dhe enëve prej balte të formuara me dorë dhe me dizajne te ndryshme.
Prej 50 viteve qe ushtron kte profesion ne punetorin e tij ne shtepi, çdo vegël që ai krijon nuk është thjesht një objekt – është një dëshmi e trashëgimisë sonë kulturore. Në duart e tij, metali bëhet i butë, balta merr formë, dhe zhurma e daulles tingëllon si jehonë e kohëve të shku ara.

Ai është një kujdestar i mjeshtërisë popullore – një urë mes brezave, që përçon dijen dhe artin e punës me dorë, të trashëguar brez pas brezi. Në një botë që ecën me shpejtësi drejt harresës, ai ndalon për një çast kohën – dhe na kujton kush jemi, dhe nga vijmë.
Prodhimet e tij ekspozohen edhe ne panaire te ndryshme.
Ruzhdi Bektashi u lind me 25.04. 1950 ne Presheve ku edhe kreu shkollen fillore dhe te mesmen ndersa nga mosha 21 vjec filloi te miret me kete veprimtari duke mbajt familjen e tij e cila perbehet prej 6 anetareve, baba i 3 vajzave dhe nje djali.